شعر شماره یازده

۱۱)

  در چرخش یکریز

  بعداز ظهر

  تاب هیچ ثانیه ای ندارد

               که در میان اشیا

                             مدام می پرد

   به یکباره

            کنار من

                  دراز می کشد

                      غلت می زند

  دستم به حلقه موهای پیچیده ای

                     در گوشه و کنار اتاق می پیچد

   قد می کشم

   و سقف

           چقدر نزدیک شده است

            آنقدر که از ما عبور می کند

                             با قاب بی شیشه ی دیوار

                            با واژه هایی که از دهانِ پرخمیازه

                                                        فرو می چکد

                                     و کف اتاق

                                        ذوب می شود

       کمی گوش می دهیم

      حرفی برای گفتن نداریم

           گویا

            چیزی

               میان

                     ما

                          و

                              عصر

                                  از یادمان

                                         رفته است.

نظرات بسته شده است.