شعر شماره هفت

۷)

خورشید

        تکه

          تکه

            از نوک کلاغ

                   فرو می افتد.

کلاغ می پرد

آب

پوست می اندازد

و ماهیان

          پاشویه را

                دور می زنند

بوی نا

     حیاط را پر کرده است

         و از درز پنجره

           به درون می خزد

#

صدای بال هایی

        بر سقف کشیده می شوند

                و در میان گل های گچی

                               ناپدید می شوند

سقف دهان باز می کند

سنگ ریزه های درخشان

             بر شانه های به خواب رفته

                                          می وزند

##

از درون شب باز می آیی

دست در موهای آینه می کنی

روی صندلی می نشینی

اینجا

   همیشه

        تکه ای از آسمان

                   بر روی میز

                              افتاده است.

نظرات بسته شده است.