شعر شماره شش

۶)

زوایای نقش موزائیک های حیاط را
دنبال می کنم
تا درخت
خرده های مهتاب
از شاخه
فرو می لغزد
سیب
در بعدی از این عصر
از حیاط
تا هبوط
چشمانم را در خود
فرو می بلعد
از میان شاخه های عریان
در حاشیه ی سپید چشمانت
درون لیوان
ماهیان
غلت می زنند
در پاشویه
آسمان
در گوشه ای از حیاط
خورشید
زنگ زده است.

نظرات بسته شده است.