شعر شماره دو

۲)

ماه

    نَه

     خورشید

           مچاله و خیس

  از میان روزنامه ی عصر

     در ازدحام اشیایِ روی میز

               که در سایه ی خود

                        آرمیده اند

                              فرو می افتد

  و انگشتانی

     با تردید

              برگ های روزنامه را

                      مرور می کنند

  آخرین سایه

        از لبه ی میز

              سقوط می کند

  و خورشید

          نَه

             ماه

            آرام  و  بی صدا

                      از پس دسته ی صندلی

                                  سر بر می آورد.

نظرات بسته شده است.