شعر شماره ده

۱۰)

تخت جمشید

 

  از درون ابر و خاک

  فراز خاکستر انباشته

          آفتاب

         به هیات اسب

         با شیهه ی سرخ

         با یال های سنگ

  *

  خون

        از شکاف سنگ

                   بیرون می جهد

  **

  اندامواره ات

           با دستهای گشاده

                         نیزه و نیلوفر

  سالهاست

         خوابِ خاک را

                        مزمزه می کنند.

نظرات بسته شده است.