شعر امروز و شعر کلاسیک

سید رسول  معرک نژاد

شعر امروز(نیمایی- سپید- غزل فرم و…) با شعر کلاسیک در چند مورد متفاوت شده است

الف) زبان ادبی— زبان معیار

ب) مفهوم گرایی –  عینی گرایی

 ج) کلی نگری – جزیی نگری

د)  اطناب – ایجاز

چند نوع زبان در ادبیات بکار رفته است.

زبان ادبی که زبان واژگان شعر ونظم و نثر کلاسیک است و بسیار موزون و آهنگین

زبان معیار یا گفتار که زبان رسمی است که با آن کتاب و روزنامه می خوانیم و در تمام کشور و حتی دیگر کشورهای هم زبان به یک گونه خوانده می شوند و درک می شوند

زبان محاوره که زبان منطقه ای  و محلی است همان گویشهای متفاوت زبان است

زبان علمی که بنا به علم خاص, نوع خود را می طلبد و زبانی دقیق و غیر قابل تاویل است

و اما زبان شعر کلاسیک؛ زبانی ادبی و فخیم است و شعر امروز زبان گفتار (زبان معیار). زبانی است که آن را  در شمالی ترین و در جنوبی ترین منطقه ایران می توانند بخوانند و متوجه شوند. شعر امروز؛ زبان گفتار امروز با واژگان امروز را می طلبد. و در مواردی اگر از واژگان کلاسیک استفاده شد باید آن واژه کارکردی متفاوت و نویی را ارائه کند

شعر کلاسیک به بیان مفاهیم پرداخته است مفاهیمی همچون عشق؛ دوستی؛ و..؛.و اما شعر امروز نگاهش به امور و پدیده های عینی است.به همین منظور شعر امروز از نظر درک واژگانی در دسترس تر؛ ملموس تر و ارتبات بیشتری با زندگی امروز دارد.در شعر کلاسیک حتی موقعی که نگاه به امور و پدیده های عینی دارد برای اثبات مفهوم به کار می رود همچون شعر مکتب اصفهان و استفاده از اسلوب معادله و همین نگاه مفهوم گرایی در شعر کلاسک شاعر را به سمت وسوی کلی گرایی کشانده است.شاعر کلاسیک نگاهش به جهان از زاویه ای باز و وسیع می باشد. نگاهی که تمامی آسمان و ماه و ستارگان در آن دیده می شوند. اما نگاه شاعر امروزی به محیط پیرامونش دقیق تر و از زاویه ای بسته تر و ریزبین تری است و از این لحاظ به جزیی نگری نزدیک شده است؛ برای مثال:  به جای نگاه به آسمان؛ توجه اش به دکمه افتاده پیراهنش جلب شده است

نظرات بسته شده است.