زمانی برای تمام نشدن

نسترن مکارمی

389757_228049997303322_1409579088_n-300x225

رسول معرک نژاد متولد ۱۳۴۷ وکارشناسی ارشد نقاشی است او همچنین ویدئوآرتیست ، محقق و نویسنده ، عضو هیات مدیره انجمن نقاشان اصفهان وعضو تیم کارشناسی ویدئوآرت هم هست .معرک نژاد اولین ویدئوآرت خود را در سال۱۳۷۲ ( ۱۹۹۴میلادی ) زمانی که برای کسب تجارب جدید وارد مرکز سینمای جوان می شود ، در ساختمان همان مرکز و با اندک امکانات موجود ، بر روی سه حلقه فیلم ۸ میلی متری با کمک دوستان خود فیلمبرداری کرده و می سازد و پس از آن در طول ۱۷ سال ویدئوآرت بخش مهمی از فعالیتها و دل مشغولی ها ی او را به خود اختصاص داده است. معرک نژاد در سال ۱۳۸۰ با ارائه پایان نامه‏ ای با نام “بیان تصویری اسطوره در نقاشی امروز ایران “توانست کارشناسی ارشد خود در رشته نقاشی را به دست آورد. نمایشگاه آثار او یک بار در خردادماه سال ۱۳۸۲ و یک بار هم در اردیبهشت سال ۱۳۸۶در موزه هنرهای معاصر، اصفهان برپا شد.او همچنین در سومین نمایشگاه دو سالانه نقاشی ایران؛ نمایشگاه موزه هنرهای معاصر تهران ،نمایشگاه گفت و گوی تمدن های و فستیوال ویدئوآرت آتن در یونان،که به صورت گروهی برپاشده اند شرکت داشته است .

این بار نیز گالری آپادانا نمایش دهنده‌ی ویدئوآرت از معرک نژاد است . در این نمایش که از روز یکشنبه ۲۴ دی ماه آغاز شده است ، بازتابی از دوران انقلاب و جنگ از سه دیدگاه به تصویر کشیده شده است . یکی تصاویری از حرکت بی وقفه  در خیابانها که روزمرگی و گذران شتابنده و ناگزیر زمان را به یاد می آورد . حرکتی تند و نفس گیر که باعث میشود از کنار بسیاری حوادث بی انکه ببینیم‌شان و بدانیم‌شان رد بشویم .حرکتی که بی آنکه سمت و سویی مشخص داشته باشد یا امید رسیدن به نقطه ای، لا ینقطع و ادامه دار است. این وسیله ی متحرک نمی‌خواهد کسی را از نقطه A به نقطه B ببرد . تنها چیزی که وجود دارد حرکت است و زمان. زمانی برای تمام نشدن که انسان را در ازدحام اطلاعات راست و دروغ ،تنها رها کرده است و حرکتی برای نرسیدن به هیچ کجا. تصویر دوم واقعیت‌هایی از دوران انقلاب و جنگ را به مخاطب نشان می‌دهد . این تصاویر که هرچند هنوز هم با آنچه که واقعیت محض و بی پرده است فاصله دارد و از رک گویی و صراحتی که نیاز هر حرکت هنرمندانه است دوری گزیده ولی باز هم توانسته بازتاب و دورنمایی از آن روزها را در کنار شور و شوق و انرژی نهفته در فضای جنگ، مصائب، فشار ها ،ترس‌ها و دلهره‌ها ر ا نیز به تصویر درآورد.سومین فضا مربوط به دنیایی ساختگی است از آن چه که از طریق رسانه به جامعه القا می‌شود .دنیایی که روزمرگی‌ها را انکار می‌کند. حوادث تلخ  مصیبت‌ها و دل‌نگرانی‌ها را کتمان می‌کند و می‌خواهد به مخاطبین خود بگوید که این تو نیستی. تو آن چیزی هستی که من می‌گویم . تو آن انسان خوشبخت، آرام و  بی‌دغدغه‌ای هستی که رسانه به تو القا می‌کند هستی و حیات تو باوری‌ست که من به تو پیشنهاد می‌دهم . پیشنهادی که نمی‌توانی آن را رد کنی ،چون بیرون از این پنجره چیز دیگری برای تماشا و ادامه‌ی حیات وجود ندارد. و روبروی همه‌ی این‌ها ما نشسته‌ایم .

من و شما که لیوانی چای در دست خیره و به رسانه،خیره به این حقیقت به دروغ زیبا شونده، قدرت تشخیص و باورپذیری خود را از دست داده‌ایم و اجازه می‌دهیم در کنار جریان بی‌پایان زمان و حوادثی که چه باشیم و چه نباشیم در جریانند به ارامش کاذب پیشنهاد شده از جانب رسانه تن دهیم و هستندگی خود را با معیارهای به دور از واقعیت آنها تعریف کنیم.

05-300x225 06-300x225 08-300x225 09-300x181 11-300x224

نظرات بسته شده است.